Het verhaal van Lotte (13)
Lotte is dertien en zorgt mee voor haar broer Sem, die een verstandelijke beperking heeft. Ze helpt met structuur, speelt met hem op een manier die hem rust geeft, en houdt in de gaten wanneer hij overprikkeld raakt. Ze doet het met liefde, maar soms voelt ze zich alleen in wat ze meemaakt.
“Mijn vriendinnen snappen niet altijd waarom ik niet spontaan mee kan naar de speeltuin of naar de stad,” vertelt Lotte. “Ik wil wel, maar Sem raakt snel in de war als er iets verandert. Dan moet ik thuis zijn. Soms ben ik ook gewoon te moe.”
Ze vertelt dat ze zich soms anders voelt dan haar klasgenoten. “Als zij praten over logeerpartijtjes of vakanties, dan voel ik me een beetje buiten de groep. Niet omdat ze me buitensluiten, maar omdat mijn leven gewoon anders is. Ik moet vaker rekening houden met Sem. Dat snappen ze niet altijd.”
En dan komt het stukje eenzaamheid. “Het is niet dat ik niemand heb,” zegt Lotte. “Maar soms voelt het alsof niemand écht begrijpt hoe het is. Alsof ik twee levens heb: eentje op school, en eentje thuis.”
Toch is er ook hoop. “Via de gemeente hoorde ik dat er activiteiten zijn voor jonge mantelzorgers. Ik ben een keer gegaan. Daar waren jongeren die precies weten hoe het is om te zorgen voor een broer of zus. Ik hoefde niks uit te leggen. Dat voelde zó fijn. Ik was niet de enige. Dat gaf me lucht.”
Lotte vertelt dat ze nu beter voor zichzelf probeert te zorgen. “Ik gun mezelf kleine momenten voor mezelf. Even tekenen, wandelen, muziek luisteren. Als ik me meer mezelf voel, kan ik thuis ook beter omgaan met alles. Het helpt echt.”
